Gedicht: Pete Seeger


Pete Seeger collage

Pete Seeger

olifantshuiden kregen kippevel
droogstoppels plengden tranen
bureaucraten ontstaken in woede
granny’s ontvouwden een glimlach
als jij
Amerikaans wereldburger
pacifist zanger gitarist
heel even communist (iedereen vergist zich wel eens)
je stem verhief
tegen waanzin wrok en wraak
tegen nationalisme en racisme
de oorlog in Vietnam en Irak
de atoombom en onderdrukking
werkloosheid en uitbuiting

je inspireerde generaties
miljoenen applaudisseerden
je deed troubadours als Joan Baez Bob Dylan
en Bruce Springsteen bloeien en groeien
met je muziekmaatje Woody Guthrie (this machine kills fascists)
trok je van stad naar stad
van universiteit naar picket line (which side are you on)
stak mensen een hart onder de riem
liet hen weten en voelen
dat ze sterk zijn
niet moeten opgeven
de moeite waard zijn om te leven
zoals jij dat hartstochtelijk deed

we horen je alleen nog elektronisch
al speelde je akoestisch
we zullen je niet vergeten
als alle sterren aan de hemel zijn geteld
en onderdrukkers uitgeteld
dan nog zul jij gehoord worden
in sloppenwijken en studentencafé’s
in kroegen en op podia
we zullen onze kinderen vertellen
over je liedjes in onze harten
je was weergaloos
maar tegen Hein uiteindelijk weerloos
but you will never really die
Pete Seeger bedankt RIP

Jan Bontje, 29/30 januari 2014

Column: Een oneindig muziekstuk


Een oneindig muziekstuk

Ik herinner me van de muzieklessen op de MULO alleen nog een op het laatste nippertje en met tegenzin gekocht notenboekje waarmee ik niets wist te beginnen. Het is altijd leeg gebleven en met mijn herinneringen verwaaid in de wind. Kortom, een muzikale carrière zat er niet in. Toch zou ik niet zonder muziek kunnen.

Te veel om op te noemen. Vrolijke of treurige muziek: maakt niet veel uit. Als ik me rot voel, luister ik graag naar opgewekte liedjes. Die beuren me op. Of ik denk aan de woorden van Woody Guthrie, die zei, dat hij tot zijn laatste ademtocht zou vechten voor liedjes die je zelfvertrouwen en optimisme versterken. Hij sprak uit ervaring, want hij stierf heel langzaam aan een afgrijselijke spierziekte.

Het leven is als een oneindig muziekstuk: een door onverwachte en onvoorstelbare gebeurtenissen geweven geheel waarin de mens voor korte tijd zijn partijtje mee blaast. Wanklanken en valse noten horen daar net zo bij als mooie en ontroerende melodieën. De laatste overheersen.