Gedicht: de trompet zwijgt


de trompet zwijgt

 terwijl de laatste klanken
 van de oude jazzmuzikant
 met hem wegsterven
 en zich vermengen met de
 naweeën van de oerknal
 schijnt een jonge ster
 het brandpunt van het heelal
 : de dinosaurus wordt afgebeeld
 in grafeen, grafaan, grafiek, graffiti,
 de muziek van Pink Floyd
 en het vuurspuwende
 straatmuzikantenorgeltje
 draaien op volle toeren
 als Herman Brood
 zijn schilderijen te koop aanbiedt
 in het centrum van een buitenwijk
 waar de erfenis van
 mislukte stedenbouw
 de droom van jonge mensen verstoort
 : alsof natuur het begrijpt
 zet zij haar slagtanden in de ladder naar de top
 waar tentoonstellingen de overhand hebben
 op ground zero
 drie bergen
 zeven hemels
 zestien hoven
 worden werkvloeren aangelegd
 waarop het goed toeven is
 als de cyperse kat thuis is
 zich tegoed doet aan
 onverdiende verdiensten
 waartegenover het losse blad
 van gekapte bomen
 afsteekt als
 duister tegen kleurloos
 nuances worden uitvergroot
 tot levensgrote afbeelden
 : op de pampa’s
 klinken liederen van Victor Jara
 gedichten van Pablo Neruda
 Indiaanse stamliederen
 welluidende klinken
 samen met poëzie
 van Spaanse veroveraars
 en Amerikaanse cowboys
 : op de maan is het silhouet
 geheid van Lord Byron
 die gisteren (of was het overmorgen)
 dineerde met de president van Libanon
 die niet weet dat hij dood is
 en daarom bleef klagen
 over alles wat niet gebeurd is
 : in Hyde Park
 verdedigt iemand Snowden en Manning
 en doet wat elke mens
 doet van nature
 groeien bloeien de waarheid schreien
 niet buigen voor domheid macht onwil
 : de loftrompet zwijgt
 om staatsburgers de kans te geven
 zijn stem te beluisteren
 : en zo geschiede in de bijenkorf
 gelijk in de hema

© Jan Bontje juli 2013
Advertenties

Gedicht: Moeder Afrika


Moeder Afrika

zwart continent
bruin continent
blank continent
gekleurd continent

geblakerd werelddeel
baarmoeder van farao’s en koninkrijken

land van dansende voeten
zand & woud
watervallen & droogte
verspilling & hongersnood
slavenhandelaren & predikers
kolonisten en kindsoldaten
investeringsmaatschappijen en telefoongrondstoffenwarlords

overgrootmoeder van
jazz
reggae
blues
soul
R&B
Cubaanse ritmes
Surinaamse melodieën
Braziliaanse klanken
vermengd met Indiaans Europees Amerikaans bloed

Lumumba
Madiba
Albert Camus
Steve Biko
Breyten Breytenbach
Kwame Nkrumah
Samora Machel
Matoub
Frantz Fanon
werden er geboren en getogen
spraken de hele wereld toe
spraken miljoenen aan

van Congo tot Guinee Bissau
van Tahrirplein tot Mozambique
van Soweto tot Angola
van Algiers tot Kaap de Goede Hoop
klinkt jouw machtige stem
roep jij op tot vrijheid: Amandla!
ondanks grote nederlagen en vele mislukkingen
:
‘de mens in opstand’
‘de verworpenen der aarde’
‘free free free Nelson Mandela’

Romeinen Arabieren
Feniciërs Nubiërs
fellahs freedom fighters
baanden jouw weg naar de toekomst
gelouterd door tegenslagen
gebrandmerkt
vernederd door Holland’s dominees
gegeseld
gekrenkt door Albion’s lords

begeesterd door de lokroep van de vrijheid
jouw kleren bevlekt met alle kleuren bloed
zullen gereinigd worden
door de geschiedenis
humaniteit
bescheidenheid
vastberadenheid
liefde
poëzie
muziek
dans
maar vooral door s o l i d a r i t e i t

Moeder Afrika, Afrikamandla !

© Jan Bontje juli 2013

Pianist Cor Bakker brengt jazzalbum uit met eigen werk


Uit liefde voor de vrijheid
Jazz is de grote liefde van Cor Bakker. Nu het album ‘Elettra Due‘ van het Cor Bakker trio verschijnt, komt die liefde tot bloei. Op de cd staat door de pianist zelf geschreven werk, waarin hij zijn publiek laat kennismaken met zijn eigen losse stijl . “Bij jazz kan ik me vrijheden permitteren waar ik anders nauwelijks aan toekom. Door zelf te componeren boor ik een diepere laag in mezelf aan.”

De toetsen van zijn vleugel mogen  zwart en wit zijn, toch zijn de nuances die ertussen liggen, vaak veel interessanter, zegt muziekvirtuoos Cor Bakker. Maar hoe vind je die klankcombinaties die erachter schuil gaan? Dat vergt zoeken, verkennen en proberen. Steeds vormde tijdgebrek een struikelblok bij die zoektocht. Andere drukte eiste hem op. Hij had zijn tv-shows met Paul de Leeuw, speelde in de theaters met Karin Bloemen en Brigitte Kaandorp en er waren voortdurend concertverplichtingen. Gelukkig koesterde hij zijn aantekenboekje als ontsnapping uit het muzikale ‘cor-set’ van alledag. Een boekje als vluchtheuvel naar de vrijheid van de jazz. In verloren minuten onderweg en in kleedkamers maakte hij hierin korte krabbels zodra hem bruikbare ideeën in gedachten schoten. “Die notities waren een raamwerk in grondverf: een frame dat erom vroeg om een keer mooi afgelakt te worden.”

Tijdsdruk
Uiteindelijk vond hij in een afgelegen studioboerderij in Italië de rust voor dat lakwerk. “De afzondering en het uitzicht op de landerijen hielpen me om alles daar in volle concentratie uit te werken. Zonder telefoon en afspraken als excuus om het uit te stellen, dwong ik mezelf om aan de slag te gaan. Ik zat er als kluizenaar alleen met mijn vleugel, omringd door vellen papier.” Wat ook hielp was de tijdsdruk: bassist Clemens van der Feen en drummer Hans van Oosterhout zouden een paar dagen later arriveren om het album op te nemen. “Deze jongens hebben allebei een internationale carrière en een overvolle agenda. Dus ik moest mezelf een schop onder mijn kont geven om alles op tijd af te hebben.” Toen het moest, gebeurde het wonder ook: “Opeens begon de inspiratie te stromen en had ik binnen een paar dagen negen nummers af. Als je alle tijd hebt, is wat je maakt voor jezelf nooit goed genoeg. Maar onder druk ontstonden er prachtige composities waarin ik me meer vrijheid permitteerde dan ooit.” Kenners met een muzikaal oor herkennen de omkeringen, de draaiingen en de citaten waar Cor Bakker als componist mee tovert. “Wie er minder in thuis is, leert een verrassende andere kant van me kennen. Zo stapt iedere luisteraar op zijn eigen niveau in. Mijn grote jazzvoorbeeld Clare Fischer zei altijd heel treffend: ‘Je hoort wat je begrijpt’.”

Vonk
Op de cd staan naast negen eigen nummers ook vijf bestaande werken. Het album kreeg de naam ‘Elettra‘, wat Italiaans is voor ‘vonk’. “In die Italiaanse opnamestudio sloeg de vonk letterlijk over. Vandaar die naam.” Dat het Cor Bakker’s tweede cd in deze lijn is, verklaart de toevoeging ‘ Due’ . Ook in de omslag van het album schuilt een verwijzing: het is een knipoog naar de LP ‘First Time Out’ van Clare Fischer. Deze plaat verscheen in 1961 in een vergelijkbare vormgeving. Het beluisteren van LP zette het leven van Cor Bakker als beginnend pianist in zijn tienertijd op zijn kop. Ooit zó te kunnen spelen, was zijn droom. “Noem dit album daarom maar een poging in die richting.”

De cd wordt gedistribueerd door New Arts International en ligt vanaf 5 april 2013 in de winkel. Het symbolische eerste exemplaar van ‘Elettra Due’ wordt op 8 april door Louis van Dijk overhandigd aan Cor Bakker. De  uitreiking heeft plaats in het DeLaMar Theater in Amsterdam.

Cor Bakker

Sitarvirtuoos Ravi Shankar (92) overleden


Sitarvirtuoos Ravi Shankar, die de Westerse wereld kennis liet maken met klassieke Indiase muziek, is dinsdag 11 december 2012 op 92-jarige leeftijd overleden. Shankar overleed in California, VS, waar hij woonde.
De Indiase premier Manmohan Singh noemde Shankar een ‘nationale schat’.xa0″Hij was de legende van de legendes”, zei Shivkumar Sharma, een bekende santoorspeler (de santoor is de Indiase variant van het cimbalom of hakkebord en wordt, met het instrument op schoot, zittend, met twee aan de uiteinden licht gekromde fijne houten hamertjes bespeeld) in de Indiase pers. “Traditionele Indiase muziek was helemaal niet bekend in het Westen. Hij was de muzikant die het vermogen had met het Westerse publiek te communiceren.”
Al in de jaren 50 van de vorige eeuw begon Shankar samen te werken met grote Westerse musici, onder wie de violist Lord Yehudi Menuhin (1916-1999).xa0De jazzsaxofonist John Coltrane (1926-1967) werd door Shankar ingewijd in de Indiase muziek. De twee bewonderden elkaar zeer. Halverwege de jaren 60 raakte Shankar goed bevriend met George Harrison, gitarist van The Beatles, die gefascineerd was door de sitar. Zijn samenwerking met Harrison, die Shankar ‘de peetvader van de wereldmuziek‘ noemde, bracht hem wereldfaam. In 1967 gaf hij een vier uur durend optreden op het Monterey Pop Festival en ook op Woodstock, twee jaar later, was hij van de partij. Het hippiepubliek omarmde hem, al begreep het zijn muziek niet altijd even goed: op het Concert voor Bangladesh werd er enthousiast geapplaudisseerd nadat Shankar en sarod* speler Ustad Ali Akbar Khan hun instrumenten hadden gestemd. “Als jullie het stemmen al zo mooi vinden, hoop ik dat jullie nog meer van de muziek zullen genieten”, zei Shankar tegen het in verwarring gebrachte publiek.

*(De sarod is een fretloos snaarinstrument met 4 melodie-snaren, 2 ritmische snaren (chikari) en enige akkoord-snaren. Bovendien is de sarod voorzien van circa 18 tarafs, resonantie-snaren.)

Shankar moest niet veel hebben van de hippiecultuur en hij verafschuwde het dat Jimi Hendrix (1942-1970) op Monterey zijn gitaar in brand stak.

In 1971 nam Shankar het initiatief tot het Concert voor Bangladesh, het allereerste benefietfestival ooi. Geraakt door het lot van de miljoenen mensen die voor de onafhankelijkheidsoorlog in Bangladesh, toen nog onderdeel van Pakistan, naar India waren gevlucht, benaderde hij George Harrison met de vraag hoe ze de vluchtelingen zouden kunnen helpen. Ze organiseerden twee concerten in Madison Square Garden in New York. De concerten, waarvan een dubbelalbum en een film verschenen, brachten miljoenen dollars op, die naar UNICEF gingen.

Shankar, die voluit Ravindra Shankar Chowdhury heette, werd op 7 april 1920 geboren in de Indiase stad Varanasi. Op tienjarige leeftijd verhuisde hij naar Parijs, waar hij zich aansloot bij het wereldberoemde dansgezelschap van zijn broer Uday. Acht jaar lang toerde hij met de groep door Europa, Amerika en Azixeb. Op een van de tournees sloot meestermuzikant Baba Allaudin Khan zich bij het gezelschap aan; hij was het die Shankar sitar leerde spelen. Ruim zeven jaar wijdde Shankar zich volledig aan de sitarstudie. “Van Khan leerde ik dat je al het andere moet laten schieten om xe9xe9n ding goed te leren”, zei hij later in een interview.

In de jaren 50 vergaarde Shankar in heel India faam. Hij werd hoofd muziek bij de Indiase radio, een belangrijke functie, en componeerde filmmuziek en orkestwerken, waarin hij klarinetten en andere voor India exotische instrumenten een rol toebedeelde. Ook werd hij de mentor van Westerse muzikanten die gefascineerd waren door traditionele Indiase muziek. Een van hen was de al genoemde jazzmusicus John Coltrane, die hij les gaf en die zijn zoon naar hem vernoemde. Hij raakte goed bevriend met Menuhin, met wie hij het hogelijk gewaardeerde album West Meets East opnam. Ook werkte hij samen met de Amerikaanse componist Philip Glass (geb. 1937) en dirigent Andrxe9 Previn (geb. 1929).

“Elke beoefenaar van om het even welk instrument die oren aan zijn hoofd heeft wordt diep geraakt door Ravi Shankar. Als je van muziek houdt is het onmogelijk om niet geraakt te worden”, zegt zanger David Crosby* in het boek The Dawn of Indian Music in the West: Bhairavi.

*(David Van Cortlandt Crosby (geboren in Los Angeles,VS, op 14 augustus 1941) is een Amerikaans gitarist en singer-songwriter. Hij maakte van 1965 tot 1968 deel uit van de folkrockgroep The Byrds en vormde daarna met Stephen Stills (van Buffalo Springfield) en Graham Nash (van The Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Neil Young (ook van Buffalo Springfield) sloot zich bij hen aan toen ze op het Woodstock-festival optraden.)

Shankar was de vader van de Amerikaanse jazz-zangeres Norah Jones, die in 1979 werd geboren. Jones groeide grotendeels op zonder haar vader, maar in later jaren hadden de twee weer contact met elkaar. Op 4 november 2012 trad hij, samen met zijn andere dochter, sitarspeelster Anoushka Shankar Wright, voor de laatste keer op.

Foto: BUITENLAND

Sitarvirtuoos Ravi Shankar (92) overleden

(Bronnen: Novum, AP en eigen materiaal)

NEW DELHI (India) Sitarvirtuoos Ravi Shankar, die de Westerse wereld kennis liet maken met klassieke Indiase muziek, is dinsdag 11 december 2012 op 92-jarige leeftijd overleden. Shankar overleed in California, VS, waar hij woonde. De Indiase premier Manmohan Singh noemde Shankar een 'nationale schat'.

"Hij was de legende van de legendes", zei Shivkumar Sharma, een bekende santoorspeler (de santoor is de Indiase variant van het cimbalom of hakkebord en wordt, met het instrument op schoot, zittend, met twee aan de uiteinden licht gekromde fijne houten hamertjes bespeeld) in de Indiase pers. "Traditionele Indiase muziek was helemaal niet bekend in het Westen. Hij was de muzikant die het vermogen had met het Westerse publiek te communiceren."

Al in de jaren 50 van de vorige eeuw begon Shankar samen te werken met grote Westerse musici, onder wie de violist Lord Yehudi Menuhin (1916-1999).
De jazzsaxofonist John Coltrane (1926-1967) werd door Shankar ingewijd in de Indiase muziek. De twee bewonderden elkaar zeer. Halverwege de jaren 60 raakte Shankar goed bevriend met George Harrison, gitarist van The Beatles, die gefascineerd was door de sitar. Zijn samenwerking met Harrison, die Shankar 'de peetvader van de wereldmuziek' noemde, bracht hem wereldfaam. In 1967 gaf hij een vier uur durend optreden op het Monterey Pop Festival en ook op Woodstock, twee jaar later, was hij van de partij. Het hippiepubliek omarmde hem, al begreep het zijn muziek niet altijd even goed: op het Concert voor Bangladesh werd er enthousiast geapplaudisseerd nadat Shankar en sarod* speler Ustad Ali Akbar Khan hun instrumenten hadden gestemd. "Als jullie het stemmen al zo mooi vinden, hoop ik dat jullie nog meer van de muziek zullen genieten", zei Shankar tegen het in verwarring gebrachte publiek.

*(De sarod is een fretloos snaarinstrument met 4 melodie-snaren, 2 ritmische snaren (chikari) en enige akkoord-snaren. Bovendien is de sarod voorzien van circa 18 tarafs, resonantie-snaren.)

Shankar moest niet veel hebben van de hippiecultuur en hij verafschuwde het dat Jimi Hendrix (1942-1970) op Monterey zijn gitaar in brand stak.

In 1971 nam Shankar het initiatief tot het Concert voor Bangladesh, het allereerste benefietfestival. Geraakt door het lot van de miljoenen mensen die voor de onafhankelijkheidsoorlog in Bangladesh, toen nog onderdeel van Pakistan, naar India waren gevlucht, benaderde hij George Harrison met de vraag hoe ze de vluchtelingen zouden kunnen helpen. Ze organiseerden twee concerten in Madison Square Garden in New York. De concerten, waarvan een dubbelalbum en een film verschenen, brachten miljoenen dollars op, die naar UNICEF gingen.

Shankar, die voluit Ravindra Shankar Chowdhury heette, werd op 7 april 1920 geboren in de Indiase stad Varanasi. Op tienjarige leeftijd verhuisde hij naar Parijs, waar hij zich aansloot bij het wereldberoemde dansgezelschap van zijn broer Uday. Acht jaar lang toerde hij met de groep door Europa, Amerika en Azixeb. Op een van de tournees sloot meestermuzikant Baba Allaudin Khan zich bij het gezelschap aan en hij was het die Shankar sitar leerde spelen. Ruim zeven jaar wijdde Shankar zich volledig aan de sitarstudie. "Van Khan leerde ik dat je al het andere moet laten schieten om xe9xe9n ding goed te leren", zei hij later in een interview.

In de jaren 50 vergaarde Shankar in heel India faam. Hij werd hoofd muziek bij de Indiase radio, een belangrijke functie, en componeerde filmmuziek en orkestwerken, waarin hij klarinetten en andere voor India exotische instrumenten een rol toebedeelde. Ook werd hij de mentor van Westerse muzikanten die gefascineerd waren door traditionele Indiase muziek. Een van hen was de al genoemde jazzmusicus John Coltrane, die hij les gaf en die zijn zoon naar hem vernoemde. Hij raakte goed bevriend met Menuhin, met wie hij het hogelijk gewaardeerde album West Meets East opnam. Ook werkte hij samen met de Amerikaanse componist Philip Glass (geb. 1937) en dirigent Andrxe9 Previn (geb. 1929).

"Elke beoefenaar van om het even welk instrument die oren aan zijn hoofd heeft wordt diep geraakt door Ravi Shankar. Als je van muziek houdt is het onmogelijk om niet geraakt te worden", zegt zanger David Crosby* in het boek The Dawn of Indian Music in the West: Bhairavi.

*(David Van Cortlandt Crosby (geb. in Los Angeles, 14 augustus 1941) is een Amerikaans gitarist en singer-songwriter. Hij maakte van 1965 tot 1968 deel uit van de folkrockgroep The Byrds en vormde daarna met Stephen Stills (van Buffalo Springfield) en Graham Nash (van The Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Neil Young (ook van Buffalo Springfield) sloot zich bij hen aan toen ze op het Woodstock-festival optraden.)

Shankar was de vader van de Amerikaanse jazz-zangeres Norah Jones, die in 1979 werd geboren. Jones groeide grotendeels op zonder haar vader, maar in later jaren hadden de twee weer contact met elkaar. Op 4 november 2012 trad hij, samen met zijn andere dochter, sitarspeelster Anoushka Shankar Wright, voor de laatste keer op.
(Bronnen: Novum, AP en eigen materiaal)xa0

Verslag 6de LiteRAR en Muziek (21 oktober 2012)


6de LiteRAR en Muziek

21 oktober 2012

Zondagmiddag 21 oktober 2012 was de 6de LiteRAR en Muziek in Galerie RAR aan het Noordeinde in Spijkenisse. In deze mooie galerie, gevestigd in het fraaie oude Gemeentehuis uit 1886, werd een “onderhoudende mix van poëzie en muziek gepresenteerd” zoals een aanwezige journalist in zijn verslag schreef.

Er zaten op een gegeven moment meer dan 50 mensen in de ruimte. “Daarmee is dit initiatief van Jan Bontje een bijna gevestigd evenement. Voor een groot publiek zal het nooit worden. Maar de belangstelling is er. De entourage van de RAR draagt zeker bij aan de sfeer” vervolgde de journalist en wie zijn wij om hem tegen te spreken! 😉 LiteRAR en RAR zijn trots op dit gezamenlijke initiatief, dat een weliswaar niet omvangrijke maar waardevolle bijdrage blijkt te leveren aan het culturele leven in de grootste stad op Voorne-Putten.

Willem (nauw betrokken bij RAR, en, zoals hij na een van zijn korte optredens werd genoemd de stille kracht achter RAR) bracht door hem zelf of door anderen vertaalde luisterliedjes en chansons. Op verzoek van presentator Jan Bontje begon hij met een Nederlandse versie van Blowin’ in the wind van Bob Dylan. Hij eindigde met een ontroerend lied van Jacques Brel, La chanson des vieux amants (vertaald in het Nederlands, Liefde van later), dat uit 1967 dateert maar voor eeuwig actueel en vooral mooi, ontroerend, aansprekend, zal blijven.

De vriendelijke Haagse dichteres Mamerta Oleana trad als eerste dichter aan en was daar redelijk gespannen onder. Dat was aan haar voordracht overigens niet te merken. Op 18 november 2012 treedt zij weer bij LiteRAR en Muziek op: die middag heeft de titel Haagse bluf meegekregen omdat dan dichters en muzikanten uit Den Haag en (wijde) omtrek optreden en een door Jan Bontje geschreven lied over de Hofstad zijn première beleeft. Noteer deze datum dus in uw agenda!

De band In Between, bestaande uit twee gitaristen (Dennis Arends en Chris van Egmond) en zangeres Sonja van de Kreeke, boeide het publiek met (pop)songs maar dan heel basic en met hier en daar een overduidelijk jazzy of blueselement. Heerlijke muziek! Op verzoek van de presentator gaven ze een toegift.

De dichteres met dezelfde achternaam als de beroemde Rotterdamse dichter wiens standbeeld meer dan levensgroot in Het Park staat in “de mooiste rotstad van de wereld” (Rotterdam in de haatliefdevolle omschrijving van Jan Bontje in een lied van hem over zijn geboortestad) – Wil Tollens dus – verwoordde dichterlijk(e?) smart en verdriet. Zij is naar eigen zeggen overigens geen (directe) familie.

Bioloog-dichter Teun Klumpers schilderde met zijn gedichten prachtige natuurbeelden en bezong o.a. de vlier, een boom (of toch struik?) die hij innig liefheeft en ‘bijna menselijk’ noemt.

De bescheiden Gilles Boeuf uit Den Haag (maar in Frankrijk geboren) bracht korte gedichten, en moest na zijn optreden snel weg omdat zijn vriendin de volgende ochtend heel vroeg naar Mozambique zou vertrekken.
Verrassend (ook voor de presentator, die pas anderhalf uur voor aanvang door haar werd gevraagd of zij mocht optreden) en heel levendig was het optreden van de talentvolle Anne van Winkelhof. Anne is 21 – studeert in Utrecht, woont in Rotterdam – en komt oorspronkelijk uit Spijkenisse. Ze schrijft, zo vertelde ze het publiek, al gedichten vanaf haar 15de. Ze stond eerder op allerlei podia in het land, maar voor Spijkenisse was dit de première. Ze viel onverwacht in voor een dichteres-muzikante-zangeres die wegens ziekte helaas verstek moest laten gaan, Marieke Rijneveld. Deze laatste wordt uiteraard opnieuw uitgenodigd! Anne zal waarschijnlijk nog veel van zich laten horen en hopelijk vaker bij LiteRAR en Muziek optreden. Ze heeft in ieder geval een nieuw woord toegevoegd aan de Nederlandse (poëzie)taal: woordenaar.

De in Curaçao geboren ondernemer en dichter Dwight Isebia bracht poëzie in het Papiamento, Engels en Nederlands. “Zijn werken bracht hij met vaart en enthousiasme naar voren” aldus de al eerder geciteerde journalist, t.w. Ate Smit van SpijkeNieuws.nl. LiteRAR zal ook deze dichter ongetwijfeld nog eens uitnodigen.
De vrolijke rijmelaar Ton Colen uit Krimpen a/d IJssel bracht lichtvoetige, dubbelzinnige nonsensrijm en had nog wel langer willen doorgaan met zijn voordracht als de tijd niet begon te dringen.

Last but not least trad het duo Dal Cuore (‘uit het hart’) op: sopraan Heleen Vlietstra en alt/mezzo Desiree van Daalen, met Harry Wapenaar op de piano. Het overbekende Summertime uit de opera Porgy and Bess van de broers Ira en George Gershwin, dat door Heleen Vlietstra werd vertolkt, bezorgde menigeen kippevel. Heleen van Daalen had, alweer op verzoek van Jan Bontje, dit mooie lied op een jazzy manier bewerkt en ontroerde daarmee velen.

Dit duo was letterlijk een fraai slotakkoord van een bijzonder mooie en gezellige middag, die tot bijna 5 uur uitliep.

(Jan Bontje)

Een collage van de optredende dichters en muzikanten tijdens de 6de LiteRAR en Muziek op 22 oktober 2012 in Galerie RAR, Spijkenisse
Een collage van de optredende dichters en muzikanten tijdens de 6de LiteRAR en Muziek op 22 oktober 2012 in Galerie RAR, Spijkenisse
Een collage van de optredende dichters en muzikanten tijdens de 6de LiteRAR en Muziek op 22 oktober 2012 in Galerie RAR, Spijkenisse

Column: Een oneindig muziekstuk


Een oneindig muziekstuk

Ik herinner me van de muzieklessen op de MULO alleen nog een op het laatste nippertje en met tegenzin gekocht notenboekje waarmee ik niets wist te beginnen. Het is altijd leeg gebleven en met mijn herinneringen verwaaid in de wind. Kortom, een muzikale carrière zat er niet in. Toch zou ik niet zonder muziek kunnen.

Te veel om op te noemen. Vrolijke of treurige muziek: maakt niet veel uit. Als ik me rot voel, luister ik graag naar opgewekte liedjes. Die beuren me op. Of ik denk aan de woorden van Woody Guthrie, die zei, dat hij tot zijn laatste ademtocht zou vechten voor liedjes die je zelfvertrouwen en optimisme versterken. Hij sprak uit ervaring, want hij stierf heel langzaam aan een afgrijselijke spierziekte.

Het leven is als een oneindig muziekstuk: een door onverwachte en onvoorstelbare gebeurtenissen geweven geheel waarin de mens voor korte tijd zijn partijtje mee blaast. Wanklanken en valse noten horen daar net zo bij als mooie en ontroerende melodieën. De laatste overheersen.

 

MUZIEK EN REGEN – een column


Bontje Bondig

Muziek en regen

 

 

Bob Dylan zong ooit over A hard rain is gonna fall. Zo net, in de tuin, want het was eindelijk weer eens warme middag, bladerde ik door een verzamelbundel van Remco Campert getiteld Dichter. En jawel, ook hier regen: in het gedicht Chet Baker, de eerste regel: zijn stem is een zachte regen.

 

Hebben dichters en muzikanten, musici, componisten, wat met regen? Ik weet het niet. Regen, zon, liefde, haat, een oude schoen, werkelijk alles komt in de poxebzie en de muziek vroeg of laat aan bod. De stem van Chet Baker had inderdaad iets van een zachte meiregen. Had, want hij is niet meer. Uit het raam gevallen. In 020. In 1988. Waarschijnlijk onder invloed van drugs. Drugs: ze maken meer kapot dan je lief is. Hij speelde goddelijk en had echt geen drugs nodig om zo prachtig te spelen. Maar hij was gevoelig, en vooral iets te gevoelig voor de verleiding van die dood- en verderfzaaiende rotzooi.

 

Hij was niet de enige. Charlie Parker, bijgenaamd Yardbird of kortweg Bird, die godgeworden saxofonist, is ook kapot gegaan aan die rommel. En Janis Joplin, die nog zxf3veel noten op haar zang had. Af en toe luister ik naar haar muziek en word dan opnieuw meegesleept. Op 20 mei 2012 zong Charlotte in x91LiteRAR en Muziekx92 Me and Bobby McGee van Janis. Geweldigx85 Het was of ze er zelf stond, hoewel ze al in 1970 in het niets verdween. Maar haar muziek leeft voort, en ook zij is niet echt dood, omdat ze in gedachten eeuwig met ons meewandelt.

 

Muziek kan fantastisch zijn. Dat de mensen die haar vertolken soms minder goed tegen het leven kunnen, doet daar niets aan af.

 

xa9 Jan Bontje mei 2012

 

Lees verder “MUZIEK EN REGEN – een column”