Recensie bundel Sabine Kars


Sabine Kars
De lang verwachte debuutbundel van Sabine Kars is er. De bundel ‘Hoofdkwartier’ werd uitgegeven door uitgeverij De Kaneelfabriek en ziet er fraai uit. Met gevoel voor kwaliteit gemaakt, mooi vormgegeven en voorzien van 4 secties en een inleidend gedicht. In totaal bevat de bundel 43 gedichten.

De bundel start met de tekst van een nummer van Thom Yorke van Radiohead ‘Climbing up the walls’ van hun CD ‘Okay Computer’. Uit dit nummer zijn de regels: ‘Open up your skull / I’ll be there / climbing up the walls’ van grote betekenis voor de dichter, zo vertelde zij tijdens de presentatie van de bundel in Zutphen op 22 december 2019.

De titel ‘Hoofdkwartier’ verwijst naar hersentumor, de strijd die ze voerde, het beklimmen van de muren in haar hoofd en het militaristische aspect van de oorlog die in haar woedde. Al deze aspecten komen eigenlijk meteen al ter sprake in het openingsgedicht ‘ter inzage’. Een gedicht met een duidelijke connotatie op de betekenis die je er gelijk in leest, hier wordt de tijd verdicht door de dichter die voorafging aan het moment dat er een diagnose werd gesteld. Hier lees ik een verslag in soms militaire termen (locatie, uniformiteit, nachtkijkers, staalkaarten, het beramen van een oorlog) van een persoonlijke strijd van een vrouw, de dichter; ‘een vrouw kwam te laat en bladderde af’.

In de volgende sectie ‘dit donker moet verzonnen zijn’ beschrijft Sabine een proces van diagnose, opname, het verblijf in het ziekenhuis, de operatie, het delirische hypnagogische ’niet’ slapen (5.00 uur) en eindigt met het gedicht ‘niemand heeft gelijk’ met de veelbetekenende openingszin ‘dit is hoe we gaan’.

niemand heeft gelijk
dit is hoe we gaan
rauw genoeg
voor het teweegbrengen van
verschroeide aarde

In de sectie ‘voetnoten bij het vallen’ lees ik in de gedichten vertwijfeling, opstaan, opnieuw beginnen, de behoefte aan bevestiging en steun.

adresboek

lief ontsteek je lichten
ik streepte alle namen door
en slapen gaat niet meer

lief ontsteek
je lichten

In ‘alsof hier niemand woont’ blikt de dichter terug naar specifieke situaties van vertwijfeling en strijd eindigend in het gedicht op pagina 48, gefragmenteerd zoals de dichter zich moet hebben gevoeld, losgetrokken van zekerheden ( lichaam, taal, liefde, het leven) maar eindigend in hoop: ‘ meervoudige vrouw ik blijf nog even / ik word weer later’.

In de laatste sectie ‘het aanraken nog maar net begonnen’ weerklinkt een voorzichtig hervonden vertrouwen, een nieuwe kennismaking met de lichtheid van het bestaan. In het gedicht ‘we beginnen opnieuw met uitstappen’ wordt dit voor mij het meest duidelijk met de zin ‘maar het geluid heb ik bewaard / je zegt dat het het mijne is’.

De bundel eindigt met het gedicht ‘vink’ waarin de dichter af vinkt, een periode afsluit die begon met de oorlog in haar hoofd, wat ze tijdens de presentatie zo mooi verwoorde met de zin ‘het was alsof ik onder een laagje folie leefde’. Met deze bundel is die folie eraf gekrabd en is er lucht en licht gekomen die niet beter had kunnen worden belichaamd dan door de hervonden woorden van de dichter in deze bundel.

Sabine Kars schrijft geen ‘dagboekpoëzie‘ zoals ze zelf zegt of getuigenispoëzie zoals ik het noem, ze schrijft volwassen poëzie over een zwaar onderwerp zonder dat deze zwaarte de poëtische klank of betekenis teniet doet. Dit is een bundel om te lezen en te herlezen, haar rijke taal, haar associatieve vermogen en creativiteit zetten je telkens opnieuw aan het denken. Dat is wat ik in een dichtbundel wil lezen, dat is wat deze dichtbundel biedt.

Wouter van Heiningen

https://woutervanheiningen.wordpress.com/2020/01/04/hoofdkwartier-een-recensie/

Gedicht Augusta Peaux op witte kerkje in Simonshaven


Aan de buitenmuur van het witte kerkje in Simonshaven prijkt sinds kort een prachtig gedicht uit 1926 van de in dit mooie dorpje geboren dichteres

AUGUSTA PEAUX (1859-1944):

DER WOORDEN KERN

De woorden zingen zoo vreemden zang,
ik kende ze toch, mijn leven lang,
maar ‘k heb ze nooit zoo diep verstaan,
licht zijn zij langs mij heen gegaan,
nu rijten zij mijn herte wond,
de woorden, die ik nooit verstond.

Festival LiteRAR geeft Weelde de ruimte (4de Augusta Peaux Festival annex LiteRAR #56)


Zondagmiddag 2 september 2018 aanvang 13:00 uur:

“Weelde krijgt de ruimte” 

(4de Augusta Peaux Festival annex LiteRAR #56)

Geboortehuis van Augusta Peaux (de voormalige parochie) in Simonshaven, Ring 42

Poëzie, proza, muziek, dans en beeldende kunst, in (de tuin van) het geboortehuis van dichteres Augusta Peaux (1859-1944) in Simonshaven. 
Locatie: Augusta Peaux Hof, Ring 42, Simonshaven.

Met optredens van o.a.:

  • Trio PEAUX-ëzie (Jan, A3, Willem; poëzie, proza, muziek),
  • troubadour Willem,
  • A3 (verhalen op A4),
  • Mario Molegraaf: schrijver, vertaler; biograaf van Augusta Peaux,
  • Jana Beranová (dichter, vertaalster; 2009-2010 Stadsdichter van Rotterdam)
  • vrolijk muzikaal duo MevrouwMeneer,
  • Constant Schorel (verhalen),
  • dichter Hans Marijnissen,
  • singer-songwriter Renate Spierdijk uit Heerhugowaard,
  • woordenaar Jan Bontje,
  • Suus (gedichten),
  • Addo Koning (poëzie),
  • Ed Zantman (proza),
  • Joz Knoop, dichter  uit Rotterdam
  • Kizzy, zang en piano
  • Thea Boom (natuurgedichten)
  • singer-songwriter Ben Kool,
  • dichter Ronald Bottelier met Woordeling,
  • Loraine Klaiber (Poetry & Spoken Word),
  • Magda Haan uit Brielle (lid Reizende Dichters; schrijfster, dichter, beeldend kunstenaar),
  • Maarten Peters (winnaar publieksprijs Kleinkunst Festival Utrecht),
  • Eline Bierling (poëzie & viool)
  • Maarten Willems (dichter, zanger liedjesschrijver)…

Verder: Lesley Sandford, textiel; John Giskes ‘beweging’; Jeanne Rombouts, tekeningen

Augusta Peaux 1859-1944

Organisatie en presentatie: Jan Bontje

Het festival wordt mede mogelijk gemaakt door Lesley Sandford en Regio Art Rijnmond (RAR)

________