De broekriem aanhalen – door Rein Heijne


De broekriem aanhalen

“We moeten de broekriem maar weer eens aanhalen”. Kent u die uitdrukking, geachte lezer?

Daaraan moest ik onlangs denken bij de berichtgeving over de verhoging van de defensie-uitgaven. Na de miljarden bezuinigingen om de banken te helpen door de crisis te komen, mogen de burgers nu hun bijdragen gaan leveren aan onze veiligheid. De afgelopen jaren werden zij er voortdurend op gewezen dat onze westerse beschaving in toenemende mate van alle kanten bedreigd wordt. Zijn het niet de Russen dan is het wel IS of een of andere radicale groepering. Politici, hoge militairen en terrorisme – goeroes bepleiten vervolgens dat de uitgaven voor defensie flink omhoog moeten. Ook de mainstream media doen ijverig en enthousiast mee met dit beveiligingskoor.

In het rapport Wapens, Schuld en Corruptie: Militaire uitgaven en de crisis van de EU (2015) van het TransNational Institute wordt erop gewezen dat de militaire uitgaven van veel Europese landen hedentendage hoger zijn dan tien jaar geleden.  Europa is veiliger dan ooit en er zijn geen serieuze bedreigingen, dus de militaire mantra dat de uitgaven onder een geloofwaardig niveau zijn gedaald, is volledig ongegrond, aldusFrank Slijper onderzoeker bij het TNI.

Nog meer wapens zullen Europa dus niet veiliger maken, volgens Stop Wapenhandel. Waar is de logica om verder te bezuinigen, te korten op lonen, pensioenen en uitkeringen en de uitgaven voor gezondheidszorg en onderwijs te beperken. Terwijl men tegelijkertijd doorgaat met het aankopen van dure wapens die eigenlijk niet nodig zijn. Investeren in een bodemloze put noemen economen dat. In 2015 werd 1.676 miljard dollar gespendeerd aan militaire uitgaven. Met slechts 13% van dat bedrag zouden de Millenniumdoelstellingen om armoede en honger te bestrijden gehaald kunnen worden. Hetzelfde geldt voor de doelstellingen voor milieu- en klimaatverbetering, ontwikkeling van duurzame energie, etc. Hoe veilig willen we het eigenlijk hebben?

Maar misschien wordt de wereld juist onveiliger door het optreden van sommige politieke leiders. Leiders die af en toe als een Bokito  met woeste gebaren op hun borst slaan en anderen bedreigen met “Vuur en Furie”. Toch maar een paar gaatjes bijmaken in onze broekriemen? Of zou het handiger zijn om alvast bretelles aan te schaffen?

Maar het zou veel verstandiger zijn om Erasmus’ tekst van De Klacht van Vrede (Querela Pacis) ruimschoots te verspreiden, want daaruit kan nog steeds door verantwoordelijke leiders de nodige lering worden getrokken. Als eerste in de geschiedenis veroordeelde hij immers de oorlog als een onnatuurlijkheid en in strijd met het wezen van de mens. Onze icoon Erasmus waarop Rotterdam terecht zo trots is kan hiermee de wereld een leerzame spiegel voorhouden. In Rotterdam begint de Victorie.

Rein Heijne

Bestuurslid Huis van Erasmus

*  De boemerang van oorlog en geweld – Een hedendaagse samenspraak over Erasmus’visie op oorlog en vrede. (ISBN 978 90389 2572 1) kost € 13.00 (incl. verzendkosten) en is te bestellen via boemerang@huisvanerasmus.nl

Een NAVO – absurditeit


Een NAVO – absurditeit

Laatst zag ik een fraaie foto van een groep keurig geklede mensen, voornamelijk mannen en een enkele vrouw. Het bleken onze regeringsvertegenwoordigers te zijn die samen met hoge militairen parmantig poseerden tijdens de laatste NAVO-conferentie in Warschau begin juli. Zo te zien aan de vele veelkleurige onderscheidingen zullen de militairen op de foto wel een hoge rang hebben. Met al die versierselen op hun brave borsten moeten die toch heel wat afgevochten hebben voor onze vrijheid en democratie, bedacht ik.

Warschau als plaats van samenzijn is natuurlijk symbolisch gekozen. Het militaire pact met diezelfde  naam werd al lang geleden opgeheven. Ondanks de roep om ook de NAVO te ontmantelen, waren in het Westen niet alleen de dovemansoren zeer groot, maar ook de belangen van wapenindustrie en handel. In plaats van zichzelf ook op te heffen als een overbodig geworden defensieapparaat, werd de NAVO omgevormd tot een globale interventiemacht. Om zo’n nieuwe strategie aan de burgers te verkopen werden alle marketingtechnieken in de strijd gebracht. Een breed scala van leugens, list en bedrog werden uit de kast gehaald om de burgers te misleiden. De journalist Aart Brouwer noemde dit ooit “ massamisleidingswapens” van de NAVO. Dat werd weer eens bevestigd door de recente publicatie van het Chlicot – rapport. Daaruit blijkt hoe, zich beschaafd noemende, Westerse politici als Blair en Bush dergelijke “misleidingwapens” gebruikten om hun eigen bevolking te misleiden.

De poseurs op de foto profileren zich meestal als de bewakers van onze beschaving, als de beschermers van vrijheid en democratie. Onder het motto R2P (Responsability to protect) gaat de NAVO zich voortaan alleen inzetten voor democratie, mensenrechten of uitsluitend nog humanitair interveniëren. Zeer ontroerend allemaal, krijgen we toch nog een vreedzame en duurzame wereld, dank zij onze ijzervreters. Maar het zijn diezelfde vertegenwoordigers van de westerse beschaving op de foto die in 2011 ervoor hebben gezorgd dat een land, buiten het verdragsgebied, volledig naar het stenen tijdperk werd teruggebombardeerd. Onder de aandoenlijke leus (of is het een strijdkreet?) Operation Unified Protector werd Libié plat gebombardeerd in een vermeende poging de bevolking tegen het opkomende terrorisme te beschermen en om zodoende de westerse normen en waarden op hen over te brengen.

In een artikel in DeWereldMorgen (23.6.2016) wijst de Vlaamse vredesactivist Ludo De Brabander op de absurde situatie dat nadat eerst het land grotendeels werd vernietigd de NAVO nu al weer klaar staat om de ontstane chaos en het opgekomen terrorisme in Libië met militaire geweld te lijf te gaan. De vicieuze cirkel van het geweld zou ik dat willen noemen of de doodlopende weg van de NAVO.

Rein Heijne (Bestuurslid Huis van Erasmus)

 

Film: THE YOUNG KARL MARX / LE JEUNE KARL MARX


THE YOUNG KARL MARX
LE JEUNE KARL MARX

A film by Raoul Peck

2016 – Belgium-France-Germany – Historical Drama

De oude Marx, zoals de meesten hem kennen.
De oude Marx, zoals de meesten hem kennen.

SYNOPSIS

26 year-old Karl Marx embarks with his wife, Jenny, on the road to exile. In 1844 Paris, he meets Friedrich Engels, an industrialist’s son, who investigated the sordid birth of the British working-class. Engels, the dandy, provides the last piece of the puzzle to the young Karl Marx’s new vision of the world. Together, between censorship and the police’s repression, riots and political upheavals, they will lead the labor movement during its development into a modern era.

  • CAST

    • August Diehl (Karl Marx)
    • Stefan Konarske (Friedrich Engels)
    • Vicky Krieps (Jenny)
  • CREW +

    • Screenwriters
    • Raoul Peck
    • Pascal Bonitzer
    • Producers
    • Agat Films
    • Velvet Film
    • Co-producers
    • Artemis Productions
    • Rohfilm
    • Prod. Designer
    • Marie-Frédérique Lauriot-dit-Prévost
    • Set Designer
    • Benoît Barouh
  • INFOS

    • Language
    • French, English, German

Festival Zwartewaal zaterdag 4 juni 2016


Ik doe ook mee! Alleen op zaterdag, omdat ik zondag andere afspraken heb.

Voor het programma, klik op de link:

Zaterdagmiddag

Zaterdagavond

Wie weet tot dan!

Popster van het tweedaagse festival
Popster van het tweedaagse festival

Lezing: GRIEKENLAND EEN VERVLOEKT MAAR OOK GEZEGEND LAND


Griekenland een vervloekt maar ook gezegend land

Lezing door Mario Molegraaf op donderdag 28 april 2016 in het Humanistisch Café Haaglanden
Locatie: Koorenhuis, Prinsegracht 27, Den Haag
Tijd: 18:00-20:00 uur
Kosten: Gratis
aanvang 18.00 uur (inloop v.a. 17.30 uur; met soep en een broodje; drankjes voor eigen rekening)
locatie Koorenhuis, Prinsegracht 27, Den Haag.

 Griekenland

Griekenland, een vervloekt maar ook gezegend land

Op 28 april 2016 geeft Mario Molegraaf een lezing over verleden en heden van Griekenland. Griekenland, eeuwen de basis van onze beschaving, is als gevolg van de financiële en vluchtelingencrisis het Europese stiefkind van Europa geworden. Mario Molegraaf zal ingaan op het verhaal van Griekenland, een vervloekt maar vooral ook een gezegend land. 

Centraal in de lezing staat de op 9 maart 2016 verschenen paperback Onder de Akropolis, Kleine geschiedenis van het moderne Griekenland van de hand van schrijver/vertaler Mario Molegraaf. Eén dag voor zijn 19de verjaardag landde hij voor het eerst in Griekenland. Het begin van een onstuimige liefde voor een onmogelijk maar heerlijk land.

Griekenland is vooral bekend door zijn geschiedenis en als bakermat van onze beschaving. Eeuwenlang werd het land overheerst door vreemde mogendheden. Pas in de 20ste eeuw werd Griekenland een eigen natie. Al voor de Griekse staat werd geboren, was de staatskas leeg. Toen al wilde de eerste leider van Griekenland, Ioannis Kapodistrias, geen oplossingen van ‘de chirurgen uit Europa met het scalpel’.

De geschiedenis van Hellas herhaalt zich eindeloos, met voortdurend financiële problemen, instabiliteit en ruzie met alle buren. En toch zijn er ook steeds weer glimpjes van geweldige glorie, superieure poëzie, ontroerende staaltjes menselijkheid, indrukwekkende politici.

Een van de moderne poëten is Konstantinos Kaváfis (29 april 1863- 29 april 1933). Bijzonderheid is dat 28 april de vooravond is van zijn geboorte en sterfdatum. Ook aan hem zal Molegraaf, zij het kort, aandacht besteden. De eerste strofe van het gedicht van Kaváfis, Ithaka, luidt: Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka / wens dat de weg dan lang mag zijn / vol avonturen, vol ervaringen.

 Na de lezing is er volop ruimte voor het stellen van vragen en discussie. Wie belangstelling heeft kan het boekje tijdens het Humanistisch Café aanschaffen, kosten € 14,95.

Mario Molegraaf (1960)

Samen met Hans Warren vertaalde hij Griekse literatuur uit alle tijden, vanaf de oude filosofen (de complete Plato), tot het Nieuwe Testament en de moderne poëzie van Kavafis. Hij is vaste medewerker van Lychnari, hét tijdschrift voor Nederlandse Griekenland-vrienden.