Gedicht: Pete Seeger


Pete Seeger collage

Pete Seeger

olifantshuiden kregen kippevel
droogstoppels plengden tranen
bureaucraten ontstaken in woede
granny’s ontvouwden een glimlach
als jij
Amerikaans wereldburger
pacifist zanger gitarist
heel even communist (iedereen vergist zich wel eens)
je stem verhief
tegen waanzin wrok en wraak
tegen nationalisme en racisme
de oorlog in Vietnam en Irak
de atoombom en onderdrukking
werkloosheid en uitbuiting

je inspireerde generaties
miljoenen applaudisseerden
je deed troubadours als Joan Baez Bob Dylan
en Bruce Springsteen bloeien en groeien
met je muziekmaatje Woody Guthrie (this machine kills fascists)
trok je van stad naar stad
van universiteit naar picket line (which side are you on)
stak mensen een hart onder de riem
liet hen weten en voelen
dat ze sterk zijn
niet moeten opgeven
de moeite waard zijn om te leven
zoals jij dat hartstochtelijk deed

we horen je alleen nog elektronisch
al speelde je akoestisch
we zullen je niet vergeten
als alle sterren aan de hemel zijn geteld
en onderdrukkers uitgeteld
dan nog zul jij gehoord worden
in sloppenwijken en studentencafé’s
in kroegen en op podia
we zullen onze kinderen vertellen
over je liedjes in onze harten
je was weergaloos
maar tegen Hein uiteindelijk weerloos
but you will never really die
Pete Seeger bedankt RIP

Jan Bontje, 29/30 januari 2014

Advertenties

Verslag 6de LiteRAR en Muziek (21 oktober 2012)


6de LiteRAR en Muziek

21 oktober 2012

Zondagmiddag 21 oktober 2012 was de 6de LiteRAR en Muziek in Galerie RAR aan het Noordeinde in Spijkenisse. In deze mooie galerie, gevestigd in het fraaie oude Gemeentehuis uit 1886, werd een “onderhoudende mix van poëzie en muziek gepresenteerd” zoals een aanwezige journalist in zijn verslag schreef.

Er zaten op een gegeven moment meer dan 50 mensen in de ruimte. “Daarmee is dit initiatief van Jan Bontje een bijna gevestigd evenement. Voor een groot publiek zal het nooit worden. Maar de belangstelling is er. De entourage van de RAR draagt zeker bij aan de sfeer” vervolgde de journalist en wie zijn wij om hem tegen te spreken! 😉 LiteRAR en RAR zijn trots op dit gezamenlijke initiatief, dat een weliswaar niet omvangrijke maar waardevolle bijdrage blijkt te leveren aan het culturele leven in de grootste stad op Voorne-Putten.

Willem (nauw betrokken bij RAR, en, zoals hij na een van zijn korte optredens werd genoemd de stille kracht achter RAR) bracht door hem zelf of door anderen vertaalde luisterliedjes en chansons. Op verzoek van presentator Jan Bontje begon hij met een Nederlandse versie van Blowin’ in the wind van Bob Dylan. Hij eindigde met een ontroerend lied van Jacques Brel, La chanson des vieux amants (vertaald in het Nederlands, Liefde van later), dat uit 1967 dateert maar voor eeuwig actueel en vooral mooi, ontroerend, aansprekend, zal blijven.

De vriendelijke Haagse dichteres Mamerta Oleana trad als eerste dichter aan en was daar redelijk gespannen onder. Dat was aan haar voordracht overigens niet te merken. Op 18 november 2012 treedt zij weer bij LiteRAR en Muziek op: die middag heeft de titel Haagse bluf meegekregen omdat dan dichters en muzikanten uit Den Haag en (wijde) omtrek optreden en een door Jan Bontje geschreven lied over de Hofstad zijn première beleeft. Noteer deze datum dus in uw agenda!

De band In Between, bestaande uit twee gitaristen (Dennis Arends en Chris van Egmond) en zangeres Sonja van de Kreeke, boeide het publiek met (pop)songs maar dan heel basic en met hier en daar een overduidelijk jazzy of blueselement. Heerlijke muziek! Op verzoek van de presentator gaven ze een toegift.

De dichteres met dezelfde achternaam als de beroemde Rotterdamse dichter wiens standbeeld meer dan levensgroot in Het Park staat in “de mooiste rotstad van de wereld” (Rotterdam in de haatliefdevolle omschrijving van Jan Bontje in een lied van hem over zijn geboortestad) – Wil Tollens dus – verwoordde dichterlijk(e?) smart en verdriet. Zij is naar eigen zeggen overigens geen (directe) familie.

Bioloog-dichter Teun Klumpers schilderde met zijn gedichten prachtige natuurbeelden en bezong o.a. de vlier, een boom (of toch struik?) die hij innig liefheeft en ‘bijna menselijk’ noemt.

De bescheiden Gilles Boeuf uit Den Haag (maar in Frankrijk geboren) bracht korte gedichten, en moest na zijn optreden snel weg omdat zijn vriendin de volgende ochtend heel vroeg naar Mozambique zou vertrekken.
Verrassend (ook voor de presentator, die pas anderhalf uur voor aanvang door haar werd gevraagd of zij mocht optreden) en heel levendig was het optreden van de talentvolle Anne van Winkelhof. Anne is 21 – studeert in Utrecht, woont in Rotterdam – en komt oorspronkelijk uit Spijkenisse. Ze schrijft, zo vertelde ze het publiek, al gedichten vanaf haar 15de. Ze stond eerder op allerlei podia in het land, maar voor Spijkenisse was dit de première. Ze viel onverwacht in voor een dichteres-muzikante-zangeres die wegens ziekte helaas verstek moest laten gaan, Marieke Rijneveld. Deze laatste wordt uiteraard opnieuw uitgenodigd! Anne zal waarschijnlijk nog veel van zich laten horen en hopelijk vaker bij LiteRAR en Muziek optreden. Ze heeft in ieder geval een nieuw woord toegevoegd aan de Nederlandse (poëzie)taal: woordenaar.

De in Curaçao geboren ondernemer en dichter Dwight Isebia bracht poëzie in het Papiamento, Engels en Nederlands. “Zijn werken bracht hij met vaart en enthousiasme naar voren” aldus de al eerder geciteerde journalist, t.w. Ate Smit van SpijkeNieuws.nl. LiteRAR zal ook deze dichter ongetwijfeld nog eens uitnodigen.
De vrolijke rijmelaar Ton Colen uit Krimpen a/d IJssel bracht lichtvoetige, dubbelzinnige nonsensrijm en had nog wel langer willen doorgaan met zijn voordracht als de tijd niet begon te dringen.

Last but not least trad het duo Dal Cuore (‘uit het hart’) op: sopraan Heleen Vlietstra en alt/mezzo Desiree van Daalen, met Harry Wapenaar op de piano. Het overbekende Summertime uit de opera Porgy and Bess van de broers Ira en George Gershwin, dat door Heleen Vlietstra werd vertolkt, bezorgde menigeen kippevel. Heleen van Daalen had, alweer op verzoek van Jan Bontje, dit mooie lied op een jazzy manier bewerkt en ontroerde daarmee velen.

Dit duo was letterlijk een fraai slotakkoord van een bijzonder mooie en gezellige middag, die tot bijna 5 uur uitliep.

(Jan Bontje)

Een collage van de optredende dichters en muzikanten tijdens de 6de LiteRAR en Muziek op 22 oktober 2012 in Galerie RAR, Spijkenisse
Een collage van de optredende dichters en muzikanten tijdens de 6de LiteRAR en Muziek op 22 oktober 2012 in Galerie RAR, Spijkenisse
Een collage van de optredende dichters en muzikanten tijdens de 6de LiteRAR en Muziek op 22 oktober 2012 in Galerie RAR, Spijkenisse

Column: Een oneindig muziekstuk


Een oneindig muziekstuk

Ik herinner me van de muzieklessen op de MULO alleen nog een op het laatste nippertje en met tegenzin gekocht notenboekje waarmee ik niets wist te beginnen. Het is altijd leeg gebleven en met mijn herinneringen verwaaid in de wind. Kortom, een muzikale carrière zat er niet in. Toch zou ik niet zonder muziek kunnen.

Te veel om op te noemen. Vrolijke of treurige muziek: maakt niet veel uit. Als ik me rot voel, luister ik graag naar opgewekte liedjes. Die beuren me op. Of ik denk aan de woorden van Woody Guthrie, die zei, dat hij tot zijn laatste ademtocht zou vechten voor liedjes die je zelfvertrouwen en optimisme versterken. Hij sprak uit ervaring, want hij stierf heel langzaam aan een afgrijselijke spierziekte.

Het leven is als een oneindig muziekstuk: een door onverwachte en onvoorstelbare gebeurtenissen geweven geheel waarin de mens voor korte tijd zijn partijtje mee blaast. Wanklanken en valse noten horen daar net zo bij als mooie en ontroerende melodieën. De laatste overheersen.

 

MUZIEK EN REGEN – een column


Bontje Bondig

Muziek en regen

 

 

Bob Dylan zong ooit over A hard rain is gonna fall. Zo net, in de tuin, want het was eindelijk weer eens warme middag, bladerde ik door een verzamelbundel van Remco Campert getiteld Dichter. En jawel, ook hier regen: in het gedicht Chet Baker, de eerste regel: zijn stem is een zachte regen.

 

Hebben dichters en muzikanten, musici, componisten, wat met regen? Ik weet het niet. Regen, zon, liefde, haat, een oude schoen, werkelijk alles komt in de poxebzie en de muziek vroeg of laat aan bod. De stem van Chet Baker had inderdaad iets van een zachte meiregen. Had, want hij is niet meer. Uit het raam gevallen. In 020. In 1988. Waarschijnlijk onder invloed van drugs. Drugs: ze maken meer kapot dan je lief is. Hij speelde goddelijk en had echt geen drugs nodig om zo prachtig te spelen. Maar hij was gevoelig, en vooral iets te gevoelig voor de verleiding van die dood- en verderfzaaiende rotzooi.

 

Hij was niet de enige. Charlie Parker, bijgenaamd Yardbird of kortweg Bird, die godgeworden saxofonist, is ook kapot gegaan aan die rommel. En Janis Joplin, die nog zxf3veel noten op haar zang had. Af en toe luister ik naar haar muziek en word dan opnieuw meegesleept. Op 20 mei 2012 zong Charlotte in x91LiteRAR en Muziekx92 Me and Bobby McGee van Janis. Geweldigx85 Het was of ze er zelf stond, hoewel ze al in 1970 in het niets verdween. Maar haar muziek leeft voort, en ook zij is niet echt dood, omdat ze in gedachten eeuwig met ons meewandelt.

 

Muziek kan fantastisch zijn. Dat de mensen die haar vertolken soms minder goed tegen het leven kunnen, doet daar niets aan af.

 

xa9 Jan Bontje mei 2012

 

Lees verder “MUZIEK EN REGEN – een column”