Ter nagedachtenis aan Hans Warren 20-10-1921 – 19-12-2001


Ingezonden door A3:

Ter nagedachtenis aan Hans Warren 20-10-1921 – 19-12-2001
Hans Warren
Ik wilde ik kon u iets geven.
Tot troost dien in uw leven,
Maar ik heb woorden alleen,
Namen, en dingen geen.

– Herman Gorter

Vandaag (19 december 2014) herdenk ik de dertiende sterfdag van Hans Warren.
Hans had jarenlang een grote bewonderaarster, Ria Zifkamp. Ze was echt een enorme fan van Hans en stuurde hem vaak lange brieven over allerlei zaken die haar bezighielden. Ik wil een klein gedeelte uit haar laatste brief aanhalen die ze nooit heeft verzonden.

“Lieve Hans,

Ik begrijp niet dat ik je daar heb kunnen achterlaten, in je kist, naast die berg opgeworpen Zeeuwse klei, in dat weer. Regen en wind waaiden op je neer en op de man die zonder enige bescherming bij je kist bleef staan, terwijl wij twee aan twee onder paraplu’s over het grind wegliepen. Even later zag ik hem toch weggaan toen we op een zijpad liepen, hij hoorde niet bij de stoet rouwenden maar bij de begraafplaats. Wat een begraafplaats anders Hans, dat je daar wilde liggen! Borssele of niet, het is er vreselijk!”

Ik heb het graf van Hans Warren ook een paar keer bezocht. Het is inderdaad een sober kerkhof. Maar de steen die op Hans’ graf ligt is bijzonder mooi en het plekje waar hij rust ook. Ik denk dat het kerkhof van Borssele typerend is voor de goed christelijke gemeentes in Zeeland. Ria Zifkamp liet een jaar lang iedere week verse bloemen op zijn graf leggen.

Er bestaan echter vele soorten graven en kerkhoven.
Ik besluit mijn manier om Hans te herdenken met het gedicht ‘Eenzaam kerkhof’ van Augusta Peaux (1859-1944). Hans had grote bewondering voor deze dichteres die in Simonshaven voor eerst het levenslicht zag. Het gedicht heeft betrekking op de vele doden die vielen op de slagvelden in de Eerste Wereldoorlog.

Eenzaam kerkhof

De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
de takken wiegen hun stille droomen
op donkere armen in sluiers van rouw,
het sleepkleed der treurende esschenboomen
raakt bloeiende grassen in avonddauw.

Hoog groeiden de grassen, wind die ze zaaide,
wind die ze verwaaide, zij bloeien uit,
geen hand die ze plukte, geen zeis die ze maaide.
De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
op de hekspijlen buigen de boomen
hun donkere hoofden en krip van rouw.
Hun hangende sluiers beroeren de klachten
der witte rozen en het schemerrood
der oude daken, vele wolkengeslachten
gaan het hek over, de bloemen en den dood.

Woest liggen de graven, de grendelen der aarde
sluiten de dooden van ’t leven af,
ze zinken al dieper, een weeldrige gaarde
bloeit, hoog als de hemel, boven hun graf.
En de wagenmenner, in ’t beeld van de sterren,
ziet ernstig peinzend omlaag,
ver ligt al de aarde, een stip, zoo verre
en zijn paarden gaan zoo traag.
Langs andere werelden stiert hij zijn wagen
en waar geen werelden meer zijn,
de steppenvlakten door een eindeloos, vage,
onbekende hemelwoestijn.

Moge Hans daar in Borssele voor altijd in vrede kunnen rusten.

In memoriam: Hans Warren, 19 december 2014.
A3.

P.S.
Dit gedicht en nog vele andere mooie gedichten van Augusta Peaux, staat in de laatste bundel ‘De wilgen, de velden, het water’ en is te koop bij Jan Bontje tijdens de LiteRAR en Muziek  bijeenkomsten in Spijkenisse.

Hier mijn Gorter


HIER MIJN GORTER

Herman Gorter leefde van 1864 tot 1927. Dit jaar (2014) is het dus 150 jaar geleden dat deze grote dichter werd geboren, in Wormerveer.
Omdat ik duidelijk wil maken welke indruk deze dichter op mij heeft gemaakt, dit artikel. Een zeer partijdig artikel en vooral kritiekloos. Het is immers geen literaire beschouwing of analyse, maar een persoonlijk dus subjectief verslag. Ik heb mijn uiterste best gedaan om elke objectiviteit te vermijden.

Herman Gorter 01

Lees verder “Hier mijn Gorter”

Gedicht: maar niet de mijne


maar niet de mijne…

de dinsdag viel
dit keer op een woensdag
als donderdagdonderslag bij heldere hemel
waarin vlinders en ballonnen en kinderen
de laatste restjes chagrijn verjoegen

waar slakken naar de hemel reikten
op de stammen van de Amanogawa
in de tuin der lusten
& lasten
van pakezels en werkpaarden

terwijl de muziek wegstierf
& de stilte keihard mijn kamer binnenstormde
mijn hoofd wegblies
met de lichtsnelheid
& rakelings voorbijsnelde

de dag herstelde zich
vroeg naar zijn naam
dinsdag zei ik bedeesd maar alert

ik plukte de dag met zachte hand
streelde hem
terwijl alles in het licht baadde

(wij stonden stil
bij het graf van een onbekende soldaat
die zinloos was gestorven
omdat zijn graf was meeverhuisd met de landsgrens
en zo de absurditeit van het bestaan
en het bestaan van de absurditeit
vertaalde voor de overvliegende vogels)

de werkpaarden en pakezels
draaiden zich om en liepen weg

Herman Gorter tekende een smiley op mijn T-shirt
ik lachte als een boer met kiespijn
omdat ik zijn gedichten aan het lezen was
& niet begreep waarom ik er zo lang over deed

de dag / de nacht / de zon / de maan / de poëzie / de bloemen:
alles viel
op zijn plek
maar niet de mijne

 

© Jan Bontje juni 2013

Gedicht: o pus 666


O pus 666

als ik opera zie ik operatie Djakarta
darmstelsel
waar Woody Guthrie
jaloers op zou zijn als hij nog darmen nodig had
maar hij ging te vroeg deze kindervriend zanger gitarist
Leadbelly belde aan en vroeg de weg naar Hamelen
waar ligt dat in Utopia
we want Thomas More Gary Moore Henry Moore Michael Moore
onder de stoeptegels ligt het strand
Tahrir Taksim Malieveld Museumplein Bevrijdingsplein
Place de la Bastille
Erdogangsters RasPoetin
metalen vogels naar Memphis
de blues de blues oh yes de blues
en Dylan en Mozart in concert
in Londen Tokyo Madrid
op het Plein
waar het volk zingt en het schip van staat zinkt
moordenaars beulen die uit de lege hoofden van de massa eten
zwarte diamanten ogen die vragen
waarom heb je ons verlaten
Rosa en Karl glimlachen naar mij
praten over de Spaanse Burgeroorlog
maar vergeet Vietnam niet en Cambodja en Bangladesh
en Congo en Chili en Argentinië en de goelag
water / zee / vocht / druppels / tranen
over de wereld gaan ze heen en weer
onophoudelijk
nooit te stoppen
panta rhei / alles beweegt / staat stil / de tijd
de klok verslapt
Dali grijnst en zegt dat hij het leuk vindt
maar hij vergeet Picasso op de hoek van de straat
met Darwin en Kropotkin
terwijl de zon brandt
en de pleinen vollopen
bazooka’s drones JSF
knallen de feestjes
telefoontjes slavernij
freedom free at last
Martin Luther King Nelson Madiba Mandela Lumumba
Herman Gorter laat een scheet
maar de censor kent zijn vak
in een gedicht begint het morgenrood
maar het lot belooft er geen
dag Anton Constandse
je maande te blijven schrijven want wie schrijft
blijft achter voor tussen om over aan in uit mee tegen
het alfabet zwijgt en wacht geduldig

© Jan Bontje juni 2013

Muziek en poëzie in Ontmoetingscentrum MEI in Spijkenisse


Als er een kloof is tussen jong en oud, 
dan wil het Samen In Spijkenisse Festival 
meehelpen die te dichten.

Op volle toeren met jong en oud

In het kader van het Samen In Spijkenisse Festival worden senioren uitgenodigd voor een gezellige en verrassende muziekmiddag. Dat zal zijn op vrijdagmiddag 8 maart 2013 in Ontmoetingsruimte ‘Mei’ van de Herman Gorterhof (Winston Churchilllaan 31 Spijkenisse) van half twee tot vier uur.

Behalve de senioren zijn ook een groep leerlingen van het ROC Zadkine en Penta Hoogvliet uitgenodigd om hier aan deel te nemen. Dan is het natuurlijk leuk om, met respect, wat van elkaars muziek te horen en er actief mee bezig te zijn. Dat is dan ook precies de bedoeling. Er is muziek van “toen” en van nu en soms ook muziek van “toen” in een nieuw jasje.

Er is zelfs een workshop rap, verzorgd door Daveson Ignatia.

En voor wie dat wil: er kan (mee)gezongen worden. Het bedrijf Light-Sound & Co. zorgt voor de muziek en karaoke.

RAW_3118

Woordenaar Jan Bontje verleent ook zijn medewerking. Hij houdt een korte inleiding over de relatie tussen muziek en poëzie.

 

 

 

 

 

Het wordt een bijzondere middag, een beetje een uitdaging, maar zeker de moeite waard.

De toegang is gratis, koffie met wat lekkers eveneens.

Kortom: dit mag u niet missen. Graag even aanmelden bij de Mei: tel. (0181) 506752

Jan Campert 1902 – 1942 – 2002 – 2012 – 2013


De dichter, journalist, schrijver en toneelcriticus Jan Remco Theodoor Campert werd in 1902 in het dorpje Spijkenisse geboren. Hij is bij velen vooral bekend door zijn in 1941 geschreven verzetsgedicht Het lied der achttien dooden.

Toen Campert in 1942 een jood in veiligheid probeerde te brengen naar België, werd hij gearresteerd en gevangengezet in Breda en daarna, via o.a. kamp Amersfoort, gedeporteerd naar een concentratiekamp. Hij overleed kort daarna, op 12 januari 1943, in het concentratiekamp Neuengamme. De bruin- en zwarthemden hadden wederom een goed mens omgebracht…

Lees verder “Jan Campert 1902 – 1942 – 2002 – 2012 – 2013”