Fotoverslag van LiteRAR 54 op 29 april 2018


Zie: verslag op Facebook

 

 

 

Advertenties

de rode ballon


de rode ballon
grijze grauwe gruwelijkheid
verbleekte alle kleur –
de straten werden leeg en doods

de ijzeren dood vloog hoog
en strooide onheil in de stad,
die een plek werd in de hel

een meisje verscheen,
klein, bevreesd, met een ballon zó rood
dat zij lachte, ondanks alle pijn –
tot hij uit haar handje schoot

zij keek hem na en riep mama;
die troostte betraand haar kind:
de ballon zoekt vrede en vrijheid
en brengt die vast en zeker naar jou

mama, kunnen wij die ballon achterna?
dan vinden wij misschien ook vrede en rust
om te delen met de mensen in het land

de vlucht was riskant en vol angst
maar ze volgden de ballon van hoop
die, gedragen op de vleugels van de wind,
voor het meisje uit de oorlog vrede zocht

beland in Nederland, dit koude vlakke land,
kwam de ballon naar het kind
dat zó vrede, vrijheid en vriendschap vond

haar nieuwe stad veranderde op slag
in een stad vol kleurenpracht
van rood en geel, van groen en blauw,
van paars tot violet

het meisje liet een rode ballon omhoog
die op de wind naar het oosten vloog…

 

Jan Bontje, maart 2018

 


De Maastunnel, dikke darm van Rotjeknor


De Maastunnel, dikke darm van Rotjeknor

 

Hij kruipt al 75 jaar van noord naar zuid
door Erasmus’ wereldstad
(dat hadden mijn grootouders niet gedacht
tot de moffen kwamen en 2 jaar later
die tunnel er lag)

 

De dikke darm van Rotjeknor
de pens van onze havenstad
de ader die noord en zuid verbindt
waar je geen hoogtevrees moet hebben
als je met je fietsie naar beneden gaat
en waar de auto’s racen op zoek naar de uitgang
waar je door heen kan lopen met je kinderen
waar foto’s hingen met ook mijn grootouders
(2 oma’s en 1 opa omdat de andere al in 1937
de brui gaf aan het leven
toen ze net begonnen met de bouw
van die onderwaterstraat)
 

Ja joh, die tunnel:
niet de langste, niet de nieuwste,
wel de oudste van ons land,
zeker niet moeders mooiste,

maar wat hou ik van dat ding.

Ech’ van Rotterdam,

de mooiste rotstad van de wereld!

 

Jan Bontje, augustus/september 2017

 

Vandaag, 3 september 2017, een aantal keren gelezen onder water, in de Maastunnel (de voetgangerstunnel), met ca. 40 andere dichters, bij het evenement DICHTER ONDER WATER.

Augusta Peaux gezien door de ogen van Wouter van Heiningen


Interview AD over Augusta Peaux Festival 2016

Augusta Peaux

Afgelopen zondag (21 mei 2017, JB) mocht ik voordragen bij LiteRAR, een podium voor muziek en poëzie in het mooie pand (voormalige gemeentehuis) waar nu de Galerie van RAR en de Kunstuitleen zijn gevestigd in Spijkenisse. Dit podium wordt sinds jaar en dag georganiseerd  door Jan Bontje. Van hem ontving ik de bundel ‘De wilgen, de velden, het water’ met poëzie van Augusta Peaux.

Augusta Guerdina Peaux (1859 – 1944) was een Nederlandse dichteres en vertaalster. Zij was van Franse afkomst (haar oudovergrootvader kwam uit Camarès, Frankrijk). Peaux publiceerde de bundels ‘Gedichten’ (1918) en ‘Nieuwe gedichten’ (1926). Als dichteres leefde zij in de schaduw van de meer bekende Tachtigers, onder wie de door haar bewonderde Hélène Swarth die haar werk apprecieerde. Peaux blonk uit in minutieuze impressionistische landschapsschilderingen waaraan zij een sombere, melancholieke ondertoon wist te geven. Hoewel een aantal van haar gedichten in bloemlezingen verschenen (onder meer Eenzaam kerkhof), heeft haar werk weinig aandacht gekregen. Ze koos bewust voor een teruggetrokken leven. Ze ligt begraven op Rustoord in Nijmegen, graf W-0222. Haar naam staat niet op het graf.

In 2011 verscheen een speciale uitgave van haar werk verzorgd door Mario Molegraaf: een gelimiteerde uitgave van 95 exemplaren op geschept papier. In  2014 verscheen er een bibliofiele uitgave van drie gedichten van haar hand ter gelegenheid van een bijeenkomst op 23 februari 2014 van ‘LiteRAR’ in Spijkenisse, waar haar 70ste sterfdag (op 23 februari 1944) werd herdacht door haar biograaf en bloemlezer Mario Molegraaf . De gedichten werden tot lied verwerkt en vertolkt door Willem, de huistroubadour (van LiteRAR), die van 22 van haar gedichten ’n lied maakte. In november 2014 verscheen een nieuwe verzamelbundel gedichten van haar, bijeengebracht door Mario Molegraaf: ‘De wilgen, de velden, het water ‘ de bundel die ik van Jan cadeau kreeg.

Microsoft Word - Omslag Peaux

De dichter J.C. Bloem zei ooit over de poëzie van Augusta Peaux: “Hartstochtelijke, haast stamelende poëzie” en in het gedicht ‘Eenzaam kerkhof’ (vaste lezers weten van mijn fascinatie voor kerkhoven en zullen dus niet verrast zijn door mijn keuze voor dit gedicht) komen beide omschrijvingen heel mooi tot zijn recht.

.

Eenzaam kerkhof

De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
de takken wiegen hun stille droomen
op donkere armen in sluiers van rouw,
het sleepkleed der treurende esschenbomen
raakt bloeiende grassen in avonddauw.
Hoog groeien de grassen, wind die ze zaaide,
wind die ze verwaaide, zij bloeien uit,
geen hand die ze plukte, geen zeis die ze maaide
de witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
op de hekspijlen buigen de boomen
hun donkere hoofden in krip van rouw.
Hun hangende sluiers beroeren de klachten
der witte rozen en het schemerrood
der oude daken, vele wolkengeslachten
gaan het hek over, de bloemen en den dood.
Woest liggen de graven, de grendelen der aarde
sluiten de dooden van ’t leven af,
zij zinken al dieper, een weeldrige gaarde
bloeit, hoog als de hemel, boven hun graf.
En de wagenmenner, in ’t beeld van de sterren
ziet ernstig peinzend omlaag,
ver ligt al de aarde, een stip, zoo verre
en zijn paarden gaan zo traag.
Langs andere werelden siert hij zijn wagen
en waar geen werelden meer zijn,
de steppenvlakten door van een eindeloze,
vage, onbekende hemelwoestijn.

.

Wouter van Heiningen (Overgenomen uit en hier en daar aangevuld met links:) https://woutervanheiningen.wordpress.com/2017/05/24/literar/#comment-4093)