Ter nagedachtenis aan Hans Warren 20-10-1921 – 19-12-2001


Ingezonden door A3:

Ter nagedachtenis aan Hans Warren 20-10-1921 – 19-12-2001
Hans Warren
Ik wilde ik kon u iets geven.
Tot troost dien in uw leven,
Maar ik heb woorden alleen,
Namen, en dingen geen.

– Herman Gorter

Vandaag (19 december 2014) herdenk ik de dertiende sterfdag van Hans Warren.
Hans had jarenlang een grote bewonderaarster, Ria Zifkamp. Ze was echt een enorme fan van Hans en stuurde hem vaak lange brieven over allerlei zaken die haar bezighielden. Ik wil een klein gedeelte uit haar laatste brief aanhalen die ze nooit heeft verzonden.

“Lieve Hans,

Ik begrijp niet dat ik je daar heb kunnen achterlaten, in je kist, naast die berg opgeworpen Zeeuwse klei, in dat weer. Regen en wind waaiden op je neer en op de man die zonder enige bescherming bij je kist bleef staan, terwijl wij twee aan twee onder paraplu’s over het grind wegliepen. Even later zag ik hem toch weggaan toen we op een zijpad liepen, hij hoorde niet bij de stoet rouwenden maar bij de begraafplaats. Wat een begraafplaats anders Hans, dat je daar wilde liggen! Borssele of niet, het is er vreselijk!”

Ik heb het graf van Hans Warren ook een paar keer bezocht. Het is inderdaad een sober kerkhof. Maar de steen die op Hans’ graf ligt is bijzonder mooi en het plekje waar hij rust ook. Ik denk dat het kerkhof van Borssele typerend is voor de goed christelijke gemeentes in Zeeland. Ria Zifkamp liet een jaar lang iedere week verse bloemen op zijn graf leggen.

Er bestaan echter vele soorten graven en kerkhoven.
Ik besluit mijn manier om Hans te herdenken met het gedicht ‘Eenzaam kerkhof’ van Augusta Peaux (1859-1944). Hans had grote bewondering voor deze dichteres die in Simonshaven voor eerst het levenslicht zag. Het gedicht heeft betrekking op de vele doden die vielen op de slagvelden in de Eerste Wereldoorlog.

Eenzaam kerkhof

De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
de takken wiegen hun stille droomen
op donkere armen in sluiers van rouw,
het sleepkleed der treurende esschenboomen
raakt bloeiende grassen in avonddauw.

Hoog groeiden de grassen, wind die ze zaaide,
wind die ze verwaaide, zij bloeien uit,
geen hand die ze plukte, geen zeis die ze maaide.
De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
op de hekspijlen buigen de boomen
hun donkere hoofden en krip van rouw.
Hun hangende sluiers beroeren de klachten
der witte rozen en het schemerrood
der oude daken, vele wolkengeslachten
gaan het hek over, de bloemen en den dood.

Woest liggen de graven, de grendelen der aarde
sluiten de dooden van ’t leven af,
ze zinken al dieper, een weeldrige gaarde
bloeit, hoog als de hemel, boven hun graf.
En de wagenmenner, in ’t beeld van de sterren,
ziet ernstig peinzend omlaag,
ver ligt al de aarde, een stip, zoo verre
en zijn paarden gaan zoo traag.
Langs andere werelden stiert hij zijn wagen
en waar geen werelden meer zijn,
de steppenvlakten door een eindeloos, vage,
onbekende hemelwoestijn.

Moge Hans daar in Borssele voor altijd in vrede kunnen rusten.

In memoriam: Hans Warren, 19 december 2014.
A3.

P.S.
Dit gedicht en nog vele andere mooie gedichten van Augusta Peaux, staat in de laatste bundel ‘De wilgen, de velden, het water’ en is te koop bij Jan Bontje tijdens de LiteRAR en Muziek  bijeenkomsten in Spijkenisse.

Advertenties

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt... Geef een reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s