Bundel: “De wilgen, de velden, het water – Augusta Peaux”


Een nieuwe bundel met maar liefst 75 gedichten van Augusta Peaux!

Augusta Peaux
Flaptekst:

Augusta Peaux? Augusta Peaux! Bloemlezers als Gerrit Komrij en Hans Warren wisten het, maar de lezers zijn haar poëzie volkomen vergeten. Door dit boek zal daarin verandering komen. De wilgen, de velden, het water bevat een keuze uit het dichtwerk van de schrijfster (1859-1944). In ‘De eenzaamheid als dampkring’ gaat Mario Molegraaf op zoek naar de teruggetrokken domineesdochter die verantwoordelijk is voor een aantal van de aangrijpendste, meeslependste, mooiste Nederlandse gedichten.

‘Mej. Peaux’ werk zal ongetwijfeld blijven leven bij allen, die in de toekomende tijden wezenlijk eenig benul kunnen heb-ben van dichtkunst en poëzie’ – Willem Kloos
‘De zeer volkomen Augusta Peaux; er brandt in haar kleine verzen een sprank van dat kunstenaars-goud dat in alle tijden zijn waarde houdt.’ – Albert Verwey
‘Hartstochtelijke, haast stamelende poëzie (…) eigenaardige, wilde grootschheid’ – J.C. Bloem

De wilgen, de velden, het water bevat een ruime keuze gedichten van Augusta Peaux die Mario Molegraaf maakte.

Augusta Guerdina Peaux leefde van 1859 (geboren in Simonshaven) tot 1944 (overleden op 23 februari in Nijmegen) en zij deelde haar geboortejaar met Jacques Perk, Willem Kloos en Hélène Swarth. Haar leeftijdgenoten waren dus de Tachtigers –  en zij overleefde hen allen. Haar eerste gedicht werd gepubliceerd in 1885 en in een in 1896 uitgekomen bloemlezing was zij vertegenwoordigd met maar liefst 14 gedichten, bijna net zoveel als Jacques Perk en Frederik Van Eeden samen.
Tijdens haar leven verschenen van haar bij uitgeverij H.D. Tjeenk Willink & Zoon in Haarlem twee bundels: in 1918 Gedichten, (2de druk 1923) en Nieuwe Gedichten, 1926.

Aangevuld met een drietal latere gedichten uit De Nieuwe Gids, waaronder ‘Het oerwoud’, door Mario Molegraaf ‘het overweldigendste gedicht over de liefde dat ik ken’ genoemd, telt deze nieuwe bloemlezing maar liefst 75 gedichten.

In De eenzaamheid als dampkring, het lange nawoord van Mario Molegraaf bij de bloemlezing, heeft hij het over ‘onze grootste dichteres’, die verantwoordelijk is voor ‘een aantal van de aangrijpendste, meeslependste, verbijsterendste, mooiste Nederlandse gedichten’.

Augusta Peaux was weliswaar afkomstig uit een predikantenfamilie (vanaf haar overgrootvader Pierre Peaux  tot haar vader Pieter Peaux), maar zij maakte zich los van het geloof en  haar poëzie heeft niets christelijks en is zeker niet zoetsappig. Zij bleef heel haar leven single / vrijgezel / ongehuwd  al was  er wel een levenslange vriendin.

*

HET OERWOUD

Liefde’s wezen is zoo teer
en ons hart is het ruige bosch
en wij weten haar daar in de wildernis
alléén en van alles los,
van alles, van wereld en schoonen schijn
om enkel te zijn wat zij is:
een vlam, een verlangen, een felle pijn,
een kreet in de duisternis.

Wie ‘t spoor in de bosschen bijster raakt
is daar aan den dood gewijd,
en liefde zwerft argeloos en naakt
door ons donkere hart en den tijd
en wij kunnen niet redden, het leven is wreed
en het lot een verscheurend dier
en angst om zijn liefde is ’s menschen leed
door al zijn dagen hier.

*

Haar faam ontleent ze vooral aan gedichten als ‘Op de verbrande hoeven melden de hanen den dag’ (over de Eerste Wereldoorlog), ‘Eenzaam kerkhof’ (verreweg het vaakst gebloemleesd), ‘Baarn’ (een ongemeen felle aanval tegen justitieel onrecht), en ‘Verleden’ (’Met banden ben ik gebonden/ en ga geen weg alléén,/ mij heeft altijd gevonden/ wat in den tijd verdween.’).

JB december 2014

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt... Geef een reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s