Gedicht: de violist


de violist


... viel uit zijn rol
 nadat hij op het dak had gespeeld
 hij balanceert nu in de uitgebreidheid
    (om precies te zijn: in de Andromedanevel)
 maakte kennis met de schepper
 van zijn instrument
 meester Stradivarius
 die hem volgde tijdens zijn reis
 door de Oriënt
 waar hij de toekomst zag
 van de melodie
 waarop hij dreef
 in de levendige Dode Zee
    - zijn permanente rol
      uitgespeeld
      zijn perkamenten rol
      uitgerold -
 uit de massieve massa
 kwam hij fragiel naar voren
 om in te vallen
 terwijl de muziek speelde
 en hij zijn haar kamde
 en zuchtte
 : de felle kleuren
 van het schilderij
 wekten hem uit zijn
 lethargie en liturgie
 hij speelde
 weer als voorheen
 maar de mensen bemerkten
 het niet

© Jan Bontje juli 2013

Advertenties

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt... Geef een reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s