Gedicht: er klopt een gedicht aan de deur


er klopt een gedicht aan de deur

 

… maar de giraffe zwijgt
in alle talen
wordt de mededeling verspreid:
er is een dichter heengegaan
naar onbekende landen
af en toe
stuurt hij een bericht gedicht
het gaat goed in hotel California
ik praat met Kaváfis en Lucebert
de giraffe – in zwart-wit, dat spreekt –
wandelt door het testbeeld van Michelangelo
in het Louvre
glimlacht Mona Lisa
naar de kast waarin Poetin zit
en naar de inbrekers
die de giraffe zoeken
onderwijl zingt John Lee Hooker
hartverscheurende blues
huilt Janis Joplin diamanten
is het 34 graden
vallen de vogels
op het brood aan
slapen alle poezen
buldert een kanon
(Alle Menschen werden Brüder)
boven Damascus
Tahrir Plein Rode Plein
Plein van de Hemelse Vrede
alle kleuren van de regenboog
wordt een zwarte jongen vermoord
een blanke man onthoofd
schreeuwt een skinhead leegte
groet een randdebiel 88
schijnt de zon
boven Afrika
schrijft een dichter poëzie
tikt een klok de tijd weg
vult de ruimte zich met leegte
vallen muren dictators standbeelden
ontploffen sterren
botsen heelals
ontstaat leven
vergaan werelden
worden baby’s geboren
sterven mensen
onderhandelen leiders
onder een spervuur van blauwe zonnen
gele wolken rode planeten brown sugar
strompelt de mens van oranje naar agent orange
maant Gandhi tot kalmte
droomt een kind
groeit India
zoekt een mier
op tafel wanhopig een uitweg
doorstaat een huis in New Orleans
de overstroming
eb en vloed
yin en yang
zwart en wit
een schaakbord
de tijd is getikt
de giraffe uit beeld
er klopt een gedicht op de deur
ik open en omarm het

© Jan Bontje juli 2013

Gedicht: de violist


de violist


... viel uit zijn rol
 nadat hij op het dak had gespeeld
 hij balanceert nu in de uitgebreidheid
    (om precies te zijn: in de Andromedanevel)
 maakte kennis met de schepper
 van zijn instrument
 meester Stradivarius
 die hem volgde tijdens zijn reis
 door de Oriënt
 waar hij de toekomst zag
 van de melodie
 waarop hij dreef
 in de levendige Dode Zee
    - zijn permanente rol
      uitgespeeld
      zijn perkamenten rol
      uitgerold -
 uit de massieve massa
 kwam hij fragiel naar voren
 om in te vallen
 terwijl de muziek speelde
 en hij zijn haar kamde
 en zuchtte
 : de felle kleuren
 van het schilderij
 wekten hem uit zijn
 lethargie en liturgie
 hij speelde
 weer als voorheen
 maar de mensen bemerkten
 het niet

© Jan Bontje juli 2013