Gedicht: broodkruimel op de rok van het universum


broodkruimel op de rok van het universum
 
(Lucebert: Ik tracht op poëtische wijze…)
 

te zijn een kruimel op jouw rok
vergruizeld tot een zachte schok
of streling op de reling van een zwart gat
 

(maar niet: de steile mens
die ont-denkend zich ont-riet
verstart
en zich een god wenst
in het diepst van zijn gedachten
die jij schiep zonder het te weten
volledig zonder plan of doel of richting)

te zijn het graan dat zich ont-aart
tot akker voor het nageslacht

te zijn tussenstation tussen eerder toen en daarna dan

een denkende kruimel op jouw baai te zijn…

 

 

© Jan Bontje 2013

Advertenties

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt... Geef een reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s