Column: Credo


Credo

 

‘Ik geloof in een rivier
die stroomt van zee naar de bergen
ik vraag van poxebzie niet meer
dan die rivier in kaart te brengen’.

 

Het gedicht ‘Credo’ van Remco Campert begint met bovenstaand vers dat ‘godsonmogelijk’ ‘waar’ kan zijn. Nu is een credo een ‘belijdenis van diepe, innige overtuiging’ dus Campert heeft het niet voor de kat zijn poes verzonnen. En inderdaad, zoals elke kunstuiting is poxebzie niet ‘realistisch’: het beschrijft de wereld niet, maar schxe9pt er een. Het is niet ‘wetenschappelijk’: het volgt niet de regels van de natuurwetten niet maar ontregelt ze.

 

De poxebzie heeft geen boodschap aan ‘waar’ of ‘onwaar’. Hij toont een wereld die wij met onze ogen niet kunnen zien, met onze landmeterinstrumenten niet kunnen opmeten, laat staan met onze bureaucratische drilmethoden kunnen (mis)leiden. Dwars, tegen de rede in, slingert de dichter zijn verzen door de ruiten van de realiteit en laat de lezer met de brokken zitten. In de kampen waar de ‘overbodigen’ en lastposten zitten, laat hij vogels zingen. In de mijnschachten laat hij het zonlicht doorbreken, in de oorlog de vrede. Hij schenkt onderdrukten zijn nectar opdat zij volhouden en hun juk afwerpen. Hij kleurt de nacht, door de machthebbers als een verstikkende deken over de mensheid uitgespreid, met alle kleuren van de regenboog – als een belofte van waarachtigheid en gerechtigheid. Hij omarmt niet alleen het heelal in twee zinnen maar daalt ook af in het holst van molecuul en subatomaire deeltjes. Hij sloopt Romeinse, Chinese, Berlijnse en gevangenismuren alsof ze van luciferhoutjes zijn. Hij ‘septembert’ dwars door de torenhoge symbolen van Geld en Goud. Hij vertedert, prikkelt en ontregelt als hij zijn ros Pegasus de sporen geeft.xa0Poxebziexa0is mirakels lastig en ‘zou verboden moeten worden.’ Wat dan ook op gezette tijden gebeurt: dictators hebben gevoel voor humor noch voorxa0poxebzie. Pablo Neruda,xa0Bertoltxa0Brecht en Victor Jara kunnen er in des dichters hemel over meepraten…

 

Toch blijven dichters hun geloof in die tegennatuurlijke rivier verkondigen en daarmee de mens verwonderen. Want, om Campert nog maar eens te citeren: ‘Vogels vliegen toch’.

 

(c) Jan Bontje 2005

 

(Eerder geplaatst als column in Weekblad Spijkenisse, 23 augustus 2005)

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “Column: Credo

  1. Beste Michel Krott,

    Dank je voor je reactie.
    Inderdaad: een hele opgave. Vrij naar Gerrit Komrij zou ik willen zeggen: poxebzie is geen vrijblijvend bezoekje maar kost en inwoning.

    Poxebzie neemt in zekere zin je hele wezen in beslag en bezielt je doen en laten.

  2. Dag Annet,

    Eh… deze meningen komen wel uit mijn koker… In die zin is het wel degelijk een echte ‘bontje’, zij het dit keer niet in dichtvorm maar in de vorm van een (poxebtisch getint) stukje proza…

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt... Geef een reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s